Alimenty na dziecko

Anna Zaręba-Faracik        31 sierpnia 2017        Komentarze (0)

Zgodnie z art. 133 KRO:

§ 1. Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

§ 2. Poza powyższym wypadkiem uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku.

§ 3. Rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się.

Poprzez brak samodzielności dziecka należy rozumieć sytuację gdy dziecko jest małoletnie i pozostaje pod władzą rodzicielską, ale także gdy jest pełnoletnie i bez własnej winy nie jest w stanie się utrzymać bez pomocy rodziców z uwagi na swoją sytuację życiową. Chodzi tu szczególnie o chorobę, brak wykształcenia czy zawodu, albo niemożność znalezienia pracy.

Niedostatek natomiast następuje wtedy gdy dziecko nie jest w stanie zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb.

Obowiązek alimentacyjny nie kończy się po uzyskaniu przez dziecko pełnoletniości, trwa on dalej w sytuacji choroby, niepełnosprawności bądź kształcenia się dziecka. Sąd ocenia czy dalsza nauka dziecka jest możliwa biorąc pod uwagę także dotychczasowe wyniki. Rodzic powinien dzielić się z dzieckiem nawet skromnym dochodem. Ciężka sytuacja materialna rodziców nie powoduje ich zwolnienia z obowiązku alimentacyjnego względem dziecka.

Wspomnieć należy, że zgodnie z orzecznictwem otrzymywanie przez dziecko zasiłku dla bezrobotnych może czasem prowadzić do uznania, iż dziecko jest się w stanie samo utrzymać.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Poprzedni wpis:

Następny wpis: